google.com, pub-1254610672375848, DIRECT, f08c47fec0942fa0

ANALIZA: Psychomamuśki w filmach

ANALIZA: Psychomamuśki w filmach
Reklamy

W naszym społeczeństwie ma się całkiem dobrze mit „Matki Polki”. Matka Polka to taki legendarny podgatunek kobiety, który bezwarunkowo kocha swoje dzieci, świetnie zajmuje się domem i ogólnie rodzinę stawia na pierwszym miejscu ( nawet przed samą sobą). Każde jej działanie jest skupione wokół jej familii, jest w stanie dla niej zrobić wszystko i zabić najgroźniejszego smoka. Do tej pory żaden naukowiec nie ustalił skąd czerpie ona swą siłę na ogarnianie wszystkiego w domu i w pracy, jednocześnie dbając o dzieci i czasem niejednokrotnie męża. Ogólnie: matka i żona ideał. W filmach od czasu do czasu dostajemy jednak przykłady matek, którym rodzicielstwo wychodzi bokiem albo w tym czasie dostają niezłej szajby. W tym tekście pragnę przypomnieć kilka takich sylwetek psychomamusiek.

Matka z filmu Musimy porozmawiać o Kevinie  (2011 r )
Eva Khatchadourian ( Tilda Swinton) to znana podróżniczka, której przytrafia się wpadka. Jej całe życie zostaje wywrócone do góry nogami. Tilda Swinton bezbłędnie ukazuje przygnębienie, zniechęcenie „błogosławionym stanem”. Po tej bohaterce widać, że nie chce dziecka, nie chce być w tej ciąży. Prawdopodobnie zgodziła się na tę zmianę za namową partnera. Jest nieczuła, oschła, zmęczona nową rolą. Podczas, gdy dziecko daje jej w kość mówi do niego między innymi ” gdyby Kevina nie było na świecie mamusia byłaby szczęśliwa i mogłaby mieszkać we Francji”. Jej zabawy z dzieckiem czy próby uczenia go są sztuczne i wymuszone. Ludzie uczący swoich czworonożnych pupilów różnych sztuczek zdają się w to wkładać więcej serca niż ona w naukę syna. Eva traktuje Kevina jako zło konieczne w swoim życiu, do którego może się przyzwyczaić, ale na pewno nie pokochać. Co zresztą syn jej wypomina w jednej ze scen. Khatchadourian to przykład matki wyzutej z uczuć, która urodziła kogoś podobnego do niej pod tym względem. Kogoś kto dokona czegoś co spowoduje u niej odblokowanie bardziej wrażliwej strony. Nie daleko tu pada jabłko od jabłoni.

Musimy porozmawiać o Kevinie

 

Matka z filmu Biały oleander (2002 r)
Ingrid Magnussen ( Michelle Pfeiffer) jest artystką, malarką. Jest egocentryczna, zapatrzona w siebie. W swojej córce dostrzegała na początku tylko kogoś kto przeszkadza jej w realizowaniu pragnień i marzeń. Z czasem zawładnęła swoją córką Astrid próbując w nią wtłoczyć własną wizję świata, nie dając jej możliwości kreowania siebie poprzez własne myślenie. Co zaowocowało tym, że jej córka jest rozchwiana emocjonalnie, za bardzo też upodabnia się do innych nowych ważnych osób w jej życiu. Ingrid nawet widząc fatalną przemianę jej dziecka nie zaprzestaje indoktrynacji, wmawiania mu, że musi być silne, i niezależne i takie jak ona. Zdaje się, że momentami jest zazdrosna o córkę i nie chce dla niej szczęścia. Nie potrafi wyjść ze swojej toksycznej skorupy. Co jakiś czas testuje psychologicznie Astrid zapominając, że ma prawo ona do własnych błędów, do postrzegania otoczenia własnymi oczami i rozumem. Rozwija nad nią sieć zbudowaną z kłamstw i osądów, która ma trzymać ją w ryzach. Magnussen to przykład toksycznej matki, która z czasem zrozumie, że musi oddać dziecku wolność, poświęcić samą siebie, by dać wyraz swej pokręconej jednak miłości.

Biały oleander

Matka z filmu Carrie (1976 r)
Margaret White (Piper Laurie) widzi w Carrie tylko przekleństwo Boże, wszystkie jej wady wyolbrzymia widząc w nich kary boskie. Jeżeli kiedyś zastanawialiście się jak to jest żyć z psychicznie chorym fanatykiem religijnym pod jednym dachem to film Briana de Palmy dobitnie Wam to wyłoży. Dom tutaj to pole bitwy między matką – „służebnicą Pańską”, a Carrie – owocem grzechu. Carrie co jakiś czas jest bita, poniżana, zmuszana do odczytywania fragmentów Pisma Świętego przez nawiedzoną matkę. Czasami jest także zamykana w ciemnym pomieszczeniu i torturowana zarówno psychicznie jak i fizycznie. Religijni fanatycy zazwyczaj używają mechanizmu terroru do krzewienia swoich spaczonych wizji i wierzeń. Najgorzej kiedy to kierują wobec wrażliwego dziecka. Dziecko wtedy żyje w poczuciu permanentnego strachu, poczucia winy. Rośnie w nim rozżalenie i tak jak w Carrie chęć „wyładowania się” na okrutnym świecie. Margaret White była niestety niezdrową na umyśle matką, nie kochającą swojego dziecka, która przyczyniała się do tragedii jaka spotkała je obie.

Carrie

Matka z filmu W czym mamy problem ( 1994 r)
Beverly Sutphin (Kathleen Turner ) – matka perfekcjonistka, która prowadzi idealne życie – a przynajmniej ma tak ono wyglądać w oczach sąsiadów. Kocha swoje dzieci aż za bardzo i jest nadopiekuńcza. W jej mniemaniu musi je ochronić na wszelkie możliwe sposoby przed złem tego świata. Nie znosi sprzeciwu i złych manier. Każdy kto kala jej gniazdo rodzinne musi ponieść srogie konsekwencje. Beverly bierze sprawy w swoje ręce, kiedy my sobie tylko fantazjujemy o pozbyciu się znienawidzonego nauczyciela ona po prostu to realizuje. Krok po kroku w coraz to bardziej komicznych okolicznościach morduje każdego kto stanie jej na drodze, lub kto nie pasuje do jej wizji świata. Kathleen Turner stworzyła tu świetną kreację nadopiekuńczej pschomamuśki z dużą dozą dystansu i ironii. Pokazała żartobliwy obraz kobiety, która nie cofnie się przed niczym w kwestiach dotyczących jej rodziny. No bo czy seryjny morderca nie mógłby też być uroczą gospodynią domową z hollywoodzkim uśmiechem na twarzy ?!.

W czym mamy problem

Matka z filmu Tato (1995 r)
Ewa Sulecka jest żoną operatora filmowego, całe dnie spędza w domu zajmując się córką Kasią. Można rzec, że ma wszystko o czym można marzyć: duży dom, dobrze zarabiającego męża, śliczną córkę. Niestety ma coś jeszcze: chorobę psychiczną. Choroba ta doprowadza ją do takiego stanu, że potrafi zrobić krzywdę nie tylko sobie, ale i innym. Manipulowała swoją siedmioletnią córką, czasem używała wobec niej siły i czytała dość przerażające książki. Nastawiała dziecko przeciwko ojcu. Nie liczyło się dla Ewy to jak jej zachowanie odbije się na psychice Kasi. Miała w głowie zemstę na niewiernym mężu nie patrząc na dobro ich wspólnego dziecka. Swoją agresją i zawziętością doprowadziła do tragedii, która tak naprawdę ( i jej na złość) jeszcze bardziej zbliżyła córkę do ojca.

Tato

Jest jeszcze dużo filmowych matek, których relacje z dziećmi na pewno odbiegały mocno od normalności, jednak te opisane wyżej najbardziej mi utkwiły w pamięci z różnych względów.

emkaems

Leave a Reply

google.com, pub-1254610672375848, DIRECT, f08c47fec0942fa0
%d bloggers like this: